Brouwerijhistorie Tilburg

In de afgelopen duizenden jaren is het proces van bierbrouwen nauwelijks veranderd. Toch kent de biergeschiedenis wereldwijd twee belangrijke revoluties.

De vorige bijdrage in deze rubriek ging over de eerste bierrevolutie. Tja, dan moet er ook een tweede zijn, nietwaar?

Zo, mijn manuscript over de geschiedenis van de Tilburgse brouwnijverheid is klaar. Nu alleen nog maar wat afbeeldingen erbij, vormgeving en naar de drukker. Mooi niet dus. Mijn schrijfwerk bleek nogal te rammelen. Wat!?

“Een lekker biertje brouwen kan iedereen. Maar constant dezelfde kwaliteit bier leveren, dat is toch echt het ambacht van de brouwer,” aldus een Tilburgse bierbrouwer van de huidige generatie.

‘Als je de brouwnijverheid van de gemeente Tilburg onderzoekt, dan zul je ook Berkel-Enschot, Udenhout en Biezenmortel moeten meenemen,’ adviseerde iemand mij. Ja, zeg daar maar eens nee tegen.

De dag dat bierbrouwer Bartel Mombers begraven werd moet een bijzondere zijn geweest. Er werden die dag maar liefst vier mensen begraven en bovendien waren zij de eersten die op het zojuist gereedgekomen kerkhof aan de Bredaseweg hun laatste rustplaats kregen. ‘Dat was nog eens een kerkhof inwijden’, repte de stad.

De hond heet Borrel maar verder draait het leven van René en Yvette Stenvert-Schröder toch vooral om bier. Echte Tilburgse bieren. Maar wat maakt bier dan ‘echt Tilburgs’?

Bij bier hoort een vette schuimkaag, toch? Bier zonder schuim dinken, dat doen ze maar in Engeland. Verschraald bier, daar houden wij gewoon niet van.